Սուրճը տաք էր,
երեկոն էր սառը,
երեկոն էր անդուր:
Սուրճը համով էր,
երեկոն էր անհամ,
երեկոն էր անալի:
Իմ հայացքը ալ էր,
քո հայացքն էր անգույն,
իմ սիրտը քաղցր էր,
քո հոգին էր դառը ...
Ավաղ մենք չկարողացանք, չկարողացանք վռնդել
ոչ մեզ մատնացույց անող ու բամբասող ամբոխին,
ոչ մեզ շանթել սպառնացող ճերմակամորուք պապիկին՝
մեր գլուխներում հանդիսավոր բազմած:
Комментариев нет:
Отправить комментарий